Płytki elewacyjne

Płytki elewacyjne to materiał budowlany, który znaleźć możemy w ofercie wielu firm zajmujących się produkcją oraz montażem materiałów budowlanych. Istnieje wiele firm, które produkują wyroby ceramiczne od wielu dekad, z których wiele znajduje się na terenie Polski oraz sąsiednich europejskich krajów. W fabrykach europejskich producentów powstają wysokiej klasy oraz jakości płytki elewacyjne, bruk klinkierowy, cegły klinkierowe oraz płytki klinkierowe. Najwięksi producenci płytek elewacyjnych oraz podobnych materiałów wypuszczają około 100 mln sztuk produktów klinkierowych rocznie. Jedne z lepszych fabryk znajdują się Niemczech. To tamtejsze firmy potrafią połączyć stały innowacyjny rozwój oraz połączyć tradycyjne metody wyrabiania z najnowocześniejszą technologią. Płytki elewacyjne cieszą się bardzo dużym uznaniem. Cegły klinkierowe oraz płytki elewacyjne są często używane, nawet w miejscach, gdzie dostępny jest kamień, a to wszystko z powodu szybkości gospodarki. Budownictwo z cegieł ożyło głównie w monecie rewolucji przemysłowej w takich krajach jak Wielka Brytania, czy Niemcy. Tamtejsze budownictwo w dużym stopniu oparte jest na cegle.

Cegła - historia

Czy zastanawialiście się jaka jest historia cegły, ile już trwa? Jeśli chodzi o kontynent europejskie to , cegły pojawiły się w dwunastym wieku w północno-zachodnich Włoszech oraz zostały wprowadzone do północnych Niemiec. To wtedy powstała tak zwana cegła gotycka, a styl ten rozkwitł w Europie północnej, zwłaszcza w regionach Morza Bałtyckiego, które nie mają zasobów naturalnych skał. Budynki z cegły gotyckiej, które budowane były niemal wyłącznie z cegły, znajdują się w Danii, Niemczech, Polsce i Rosji. W okresie renesansu i baroku cegła była niepopularna, a mur był często pokryty tynkiem. Dopiero w połowie osiemnastego wieku cegła odzyskała pewną popularność, o czym świadczy na przykład Dzielnica Holenderska w Poczdamie. Transport luzem materiałów budowlanych takich jak cegły na duże odległości odbywał się rzadko przed rozwinięciem sieci wieku kanałów, linii kolejowych, dróg i samochodów ciężarowych. Do tego czasu cegły produkowano w pobliżu miejsca ich przeznaczenia. W Anglii w osiemnastym wieku transport cegieł odbywał się przez wozy konne na dystans dziesięć mil (szesnaście kilometrów) po wiejskich drogach.

Historia cegły

Cegła jest to blok ceramiczny, który jest materiałem stosowanym w budowie murów. Cegły zwykle składane za pomocą zaprawy. Cegły jako materiał budowlany były znane już w czasach antycznych. Rzymianie korzystali z wypalanej cegły a rzymskie legiony, które były obsługiwane przez szereg pieców komórkowych, wprowadziły cegły wielu w częściach imperium. Wczesne opisy procesu produkcji i technik stosowanych do produkcji cegieł można znaleźć w Pieśni stolarza z dynastii Yingzao Fashi w Chinach. Dawniej proces produkcji cegieł wyglądał następująco. Pracownik musiał upewnić się, że temperatura wewnątrz pieca pozostał na poziomie, który spowodował transformację gliny do połysku i do koloru stopionego złota i srebra. Miał także wiedzieć, kiedy piec należy ugasić wodą aż do uzyskania powierzchni szkliwa. Inni robotnicy mieli mniejsze zadania: mieszanie gliny i wody, deptanie gęstej masy, wygładzanie powierzchni z łuku drutu, usuwanie ich z klatek, drukowanie pieczęci, które wskazywały, skąd cegły pochodzi i kto jest jej wykonawcą. Idea podpisu pracownika imieniem i datą urodzenia na cegle oraz miejsce, w którym zostało to dokonane, nie jest nowa dla epoki Ming i miała niewiele a nawet nic wspólnego z próżnością. Już dynastia Qin (221 pne -206 p.n.e.) wymagała od kowali i decydentów grawerowania ich nazwy na broni, aby śledzić jakość broni, by utrzymywała standard wymagany przez rząd.

Cegły klinkierowe

Cegły klinkierowe drogowe stosowane są w czasie budowania nawierzchni drogowych. Ponadto spotyka się je jako materiał do wykonywania parkingów, placów zabaw, podjazdów fabrycznych oraz do magazynów. Używa się ich także do wykładania kanałów ściekowych. Na rynku istnieje wiele firm, które oferują klinkierowe systemy schodów, płyty elewacyjne oraz podłogowe, ogrodzenia, itp. Klinkiery są kojarzone z materiałami najwyższej jakości, które można osiągnąć dobierając odpowiednie gatunki gliny pochodzącej z najlepszych krajowych złóż gliny. Ponadto efekt taki osiąga się dzięki wykorzystaniu metodzie produkcji klinkieru, która nazywa się „ciągnięcie”. Nieunikniona jest tu także najnowsza technologia stosowana do tego typu wyrobów. Klinkier wypalany jest w temperaturze 1080 stopni C przez około 60 godzin. Pozwala to na osiągnięcie naturalnego i estetycznego wyglądu wyrobów o niebywałych funkcjach i trwałości. Parametry techniczne produktów klinkierowych w Polsce są w stanie przekroczyć znacznie wszelkie standardy narzucone przez wymogi europejskie. Klinker taki ma niską nasiąkliwość, a ponadto jest odporny na mrozy oraz na kwasy zawarte w atmosferze i gruncie.

Klinkier

Klinkier jest to tworzywo ceramiczne. Charakteryzuje się ono czerepem spieczonym, jednak nie posiada ono zeszkliwionej powierzchni. Klinkier otrzymuje się przez wypalanie glin wapienno-magnezjowych, wapienno-żelazistych, a niekiedy także żelazistych. Powstaje to w temperaturze blisko 1300°C. Cechy klinkieru są w dużym stopniu zależne od tlenku wapniowego zawartego w glinie. Klinkier wykorzystywany jest jako materiał budowlany oraz drogowy. Zależnie od użytych surowców w produkcji, produkty klinkierowe mogą posiadać bardzo różne współczynniki f1 i f2. Określają one zawartość izotopów promieniotwórczych naturalnych. Istnieje wiele produktów klinkierowych. Należą do nich między innymi: cegła budowlana klinkierowa (wymiary takie same jak zwykła cegła), dostępne są cegły pełne oraz z otworami. Obecnie na rynku dostępnych jest wiele cegieł o różnorodnych alternatywnych wymiarach. Kolejny produkt to cegły kominowe, które wykorzystuje się do budowy kominów wolno stojących spotykanych w przemyśle. Cegły te posiadają zazwyczaj kształt fragmentu pierścienia kołowego. Inny produkt to cegły kanalizacyjne, które służą do budowania sieci kanalizacyjnych, co wymaga dużej szczelności a także w miejscach, gdzie wymagane jest bycie odpornym na działalność kwasów, które zawiera woda i grunt.